Wilhelms-Realschule (dawny kościół św. Maurycego, obecnie I Liceum Ogólnokształcące)

Gmach szkoły mieści się przy pl. Klasztornym. Pierwotnie znajdował się w tym miejscu klasztor dominikanów pod wezwaniem św. Krzyża, który w latach 1270-1277 r. został ufundowany przez księcia Bolesława II Rogatkę. Tutaj m.in. pochowano fundatora. Opuszczony przez zakonników (w wyniku reformacji) i zdewastowany budynek za zgodą księcia Fryderyka II legnickiego w 1534 r. stał się siedzibą konwentu Benedyktynek. Według tradycji mniszki reguły św. Benedykta miał sprowadzić do Legnicy w 1048 r. Kazimierz Odnowiciel. W latach 1700-1723 zabudowania klasztorne zostały gruntownie przebudowane. Nowa świątynia powstała w stylu barokowym według projektu Johanna Jakoba Scheerhofera, znanego m.in. z prac przy budowie Akademii Rycerskiej oraz kościoła benedyktynek w Lubomierzu.

Po sekularyzacji zakonu w 1810 r. dawny kościół pełnił różne funkcje. W 1813 r. zamieniono go na tymczasowy lazaret dla żołnierzy francuskich. Natomiast po wojnach napoleońskich urządzono tam arsenał. Po opuszczeniu kompleksu przez armię zabudowania poklasztorne przeszły na własność miasta. 3 lipca 1826 r. w dawnym klasztorze ulokowano królewsko-miejskie gimnazjum oraz szkołę elementarną. Od tego momentu miejsce to pełni funkcję oświatową. W 1888 r. w miejscu zachodniego skrzydła dawnego klasztoru do północnej ściany kościoła dostawiono neorenesansowy – trzykondygnacyjny budynek szkolny. W dolnej części hali dawnego kościoła ulokowano salę gimnastyczną, zaś w górnej aulę. W latach 1907-1909 powstało kolejne – południowe skrzydło założenia według projektu Paula Oelmanna. Częściowo stanęło ono w miejscu dawnej zakrystii rozebranej w latach 1886-1888. Przed nim znajduje się ogród z neobarokową fontanną i kolumną Pierwszej Dolnośląskiej Wystawy Rzemiosła z 1880 r. Do 1945 r. gmach zajmowany był przez średnią dla chłopców (Wilhelmschule). Od 1892 r. szkoła funkcjonowała pod nazwą Realschule. W chórze dawnego kościoła, swoją siedzibę miało także swoją siedzibę miejskie muzeum, które udostępniono zwiedzającym 17 lutego 1889 r. Działało ono tam do ok. 1905 r. Spuścizną po muzeum jest lapidarium zachowane na dziedzińcu szkolnym.

Po II wojnie światowej, w 1946 r. Wincenty Klimczewski rozpoczął starania o przyznanie budynku dla kształtującego się Liceum Pedagogicznego. Zajęcia prowadzono kolejno przy ul. Kamiennej, przy ul. Skarbka oraz przy ul. Gwarnej, jednak panujące tam warunki uniemożliwiały dalszy rozwój szkoły. W połowie września 1947 r. Liceum Pedagogiczne przeniosło swoją działalność na obecny pl. Klasztorny 7, zajmowany dotychczas przez wojska radzieckie. Liceum Pedagogiczne im. Stanisława Staszica zakończyło swoją działalność w 1970 r.

W 1967 r. przy obecnym pl. Klaszorynym (wówczas pl. gen. Aleksandra Zawadzkiego), w miejscu dawnego kościoła św. Maurycego ulokowało się I Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusz Kościuszki, które rozpoczęło swoją działalność 4 września 1945 r. Do tego momentu szkoła często zmieniała swoją lokalizację: przy ul. Kamiennej 1 (1945-1946), przy pl. Słowiańskim 5 (1946-1949), przy ul. Lampego 1 (1949-1952), przy ul. Piastowskiej 3 (1952-1963) i w Zamku Piastowskim (1963-1967).

Źródła:
80 pięknych lat I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy, pod red. H. Tamioły, T. Dziurzyńskiego, Legnica 2025
Humeńczuk G., Legnica około 1900 roku, Legnica 2004