Przedwojennej Legnicy już nie ma. Tu odbudowujemy ją wirtualnie. Chodzimy jej ulicami, poznajemy ludzi, ich codzienność, pracę i pasje. Bez polityki, bez uprzedzeń. Z miłości do miasta.

 
   
 
   


Szukaj w serwisie
Sprawdź nazwę ulicy
 
 


Fundacja Historyczna Liegnitz.pl

o Fundacji

175 lat teatru w Legnicy ►


Kategorie

Historia miasta
Katalog firm
Miejsca
Legniczanie
Galeria
Źródła

Nasz serwis

geneza regulamin pliki cookie (nowe zasady) mapa serwisu kontakt
« strona główna

Aktualności na forum

25.09.2017, Maciej z Legnicy:
Re: Karl Langer Gasthaus zur...
Szukał bym w okolicy ul. Paulińskiej (Paulinerstr.). Tam znajdowała się...

27.08.2017, wojtek13:
Karl Langer Gasthaus zur...
Witam wszystkich serdecznie. Posiadam malutką miseczkę z logo " Gasthaus...

02.08.2017, Mariola:
Andreas Freytag Liegnitz
Posiadam pianino Andreas Freytag Liegnitz o nr seryjnym 1408. Może ktoś...

Zaloguj się do forum:

login:
hasło:

lub załóż konto


Nasi przyjaciele

 

Kościół Marii Panny (Die Liebfrauenkirche)

Kościół Ewangelicki Marii Panny jest najstarszym legnickich kościołem farnym. Jego początki sięgają drugiej połowy XII w., kiedy to Bolesław Wysoki ok. 1170 r. nieopodal zamku wybudował niewielki jednonawowy, prawdopodobnie drewniany, kościółek. W roku 1192 wzniesiono na miejsce starego, który okazał się za mały, nową budowlę z kamienia łamanego-piaskowca. Pierwsze wzmianki o istnieniu kościoła pochodzą z dokumentu klasztoru lubiąskiego z roku 1195, w którym wymienia się targ obok kościoła pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Legnicy. W 1203 r. wymienia się po raz pierwszy proboszcza tego kościoła. Ten pierwszy murowany kościół był kościołem romańskim, położonym w północno- zachodniej części obecnej budowli. Był on kościołem jednonawowym, zakończonym od wschodu krótkim prezbiterium z półkolistą apsydą. Kolejna przebudowa przypada na okres panowania Henryków Śląskich. W owym czasie była to budowla bazylikowa o trójnawowym korpusie z bardzo wąskimi nawami bocznymi i prosto zamkniętym, wydłużonym prezbiterium. Świątynię wzniesiono z cegły i ciosów piaskowca. 9 kwietnia 1241 roku, według kronikarza Jana Długosza, Henryk Pobożny modlił się w legnickim kościele Mariackim przed wyruszeniem na bitwę znaną w historii jako bitwa pod Legnicą.

W rocznikach Jana Długosza możemy znaleźć ciekawe słowa: Kiedy książę Henryk wychodził ze swoimi oddziałami z miasta Legnicy, by podjąć wojnę z Tatarami, ze szczytu kościoła NMPanny, w którym poprzedniego dnia złożono ofiary Boskiemu Majestatowi dla zapewnienia bezpieczeństwa jemu i jego wojsku, zsunął się kamień i spadł koło głowy jadącego w swej wspaniałej zbroi księcia i omal nie rozbił mu głowy. Ten wypadek uznali wszyscy za ostrzeżeni z nieba, albo – jak było rzeczywiście – za zła wróżbę. Wskazywał on niezawodnie na niebezpieczeństwo, na które w starciu, w mającej nastąpić walce, miał się narazić książę Henryk i jego wojsko.

Kościół, z którego wyruszył książę Henryk II Pobożny na bitwę z Tatarami był, kilka wieków później, pierwszym kościołem ewangelickim w Legnicy i jednym z pierwszych kościołów ewangelickich na Śląsku. Obecnie jest kościołem parafialnym Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Legnicy. W jego wnętrzu bitwa pod Legnicą została przedstawiona na dwóch witrażach, odnowionych przez legnicką parafię ewangelicką w roku 1992. Pierwszy wykonany przez Otto Linnemanna w roku 1905 ukazuje postać Henryka Pobożnego podczas nabożeństwa przed bitwą. Drugi wykonany również w 1905 roku przez Carla de Bouche, umieszczony w nawie ołtarzowej, przedstawia scenę znalezienia ciała księcia Henryka przez jego matkę Jadwigę, uznawaną w kościele rzymskokatolickim za świętą.

25 maja 1338 r. podczas pożaru miasta doszczętnie płonie kościół Marii Panny. W roku 1362 mówi się także o spalonej plebani kościoła Mariackiego. Na mocy decyzji podjętej przez Radę Miejską Legnicy w latach 1362-1386 kościół odbudowano i przekształcono w budowlę halową. Nowo zbudowany kościół pod względem powierzchni był około czterokrotnie większy od poprzedniego. Był teraz trójnawową, siedmioprzęsłową halą wzniesioną na planie bazyliki. Wnosząc z niezbyt wiarygodnego znaku mistrza murarskiego zakrystia została powiększona jeszcze w XIV wieku, następnie około 1417 roku wybudowano podwójną kaplicę ufundowaną przez cech sukienników. W kontrakcie kończącym budowę w roku 1403 występuje, tak jak w kościele św. Piotra, mistrz Clawis- parlier, murarz Heinrich Berynger, Niccloss Becker, Hensil Rosenig, Petsche Pfaffendorf. Potem w latach 1450-1468 rozbudowana bryła kościoła przez proboszcza i kanonika Martina Cromera poprzez dobudowanie chóru (zapoczątkowanego w 1468r.) i podwyższenie nawy środkowej, została przekształcona w kościół bazylikowy, który swój charakterystyczny kształt otrzymał poprzez podwyższenie południowej wieży w 1484 r.

Rozbudowa wnętrza była trudna ze względu na graniczenie kościoła od strony wschodniej z uliczką, która była niezbędna do obrony murów miejskich. Tak więc zdecydowano się na przesklepienie uliczki i wybudowanie chóru na tym sklepieniu, tak, że jego ściana wschodnia dotykała do ówcześnie znajdujących się tam budynków plebani. W roku 1487 wieża kościoła po uprzednim podwyższeniu została zaopatrzona w nowy miedziany hełm. W roku 1602 wieża ta została poddana renowacji. W 1660r. hełm tej wieży został ponownie zniszczony. W 1674r. nastąpił remont kościoła, a w 1689r. remont wieży na której zostały zawieszone nowe dzwony.

11 marca 1822 kościół ponownie płonie w wyniku uderzenia pioruna. W latach 1824-1829 został odbudowany. W tym okresie dobudowano nawy, przekształcono kościół ponownie w budynek halowy, a także zbudowano w elewacji zachodniej dwie nowe wieże o jednakowej wysokości. Autorem projektu, który konsultowano w Berlinie u Karla Fryderyka Schinkla był prawdopodobnie mistrz Gunter i mistrz Ernest August Theinert z Legnicy. Kościół został poświęcony powtórnie po odbudowie w roku 1828. Działania remontowe nie wpłynęły pozytywnie na budowlę, bowiem założenie od strony zachodniej 200 stopni z piaskowca i podwyższenie obu wież spowodowało nadmierne obciążenie. Budowla opadła, a pomiędzy wieżami i korpusem głównym powstały znaczne rysy na sklepieniu i murach zewnętrznych, a z okien zaczęły odpadać maswerki.

29 sierpnia 1890 r. kościół odwiedził i opisał, młody krakowski student, Stanisław Wyspiański. Będąc w Legnicy tylko jeden dzień zajął się pilnie zwiedzaniem i szkicowaniem miasta. W liście sporządzonym owego dnia możemy zobaczyć Legnicę końca XIX wieku w tym kościół Mariacki.

W dniu 10 września 1903 r. Komisja Budowlana sporządziła aktualny raport o szkodach budowlanych. Do jednomyślnego, zgodnego życzenia gruntownej renowacji przychyliły się wreszcie odpowiednie władze. 18 października 1903 r. przystąpiono do przebudowy kościoła. W styczniu 1905 r. rozpoczął swoje działania pochodzący z Nadrenii architekt i konserwator obiektów sakralnych Hubert Kratz. Podczas prac remontowych zostały zlikwidowane wewnętrzne empory oraz wykonane nowe witraże spod rąk najlepszych niemieckich mistrzów. Pomalowane zostało wnętrze kościoła w geometryczne wzory „mauretańskie” wg projektu prof. Detkana, które powierzono prof. Augustowi Oetken - Berlin. Rozległe roboty objęły także wieże, dach i południowe dobudowane kaplice. Prace ukończono tak szybko, że już 31 maja 1906 r. mogła mieć miejsce uroczystość poświęcenia kościoła. 9 czerwca 1908 r. kościół Marii Panny został już całkowicie przekazany do użytku Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w obecności cesarza Wilhelma II.

Źródło:
www.legnica.luteranie.pl

Kościół Marii Panny na karcie pocztowej z 1916 r.
Kościół Marii Panny na fotografi z 1896 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Ewangelicki kościół Marii Panny. Widok od ul. Zamkowej. Karta pocztowa ze zbioru W.Ziętka
Ulica Najświętszej Marii Panny oraz kościół Marii Panny na karcie pocztowej z 1918 r. ze zbioru P.Pundyka
Kościół Marii Panny z albumu Wally Kern
Kościół Marii Panny. Widok z placu przed obecny I Liceum. Karta pocztowa ze zbioru W.Ziętka
Fotografia przedstawiająca Młynówkę płynącą przy ul. Zamkowej oraz kościół Marii Panny
Kościół Marii Panny na karcie pocztowej z 1903 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Plac Mariacki z kościołem Marii Panny oraz fontanną upamiętniającą Pierwszą Dolnośląska Wystawę Rzemiosła. Karta pocztowa z 1911 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Wnętrze kościoła Marii Panny na karcie pocztowej z 1903 r. ze zbioru L.Moszyńskiego
Plac Mariacki z kościołem Marii Panny oraz fontanną upamiętniającą Pierwszą Dolnośląska Wystawę Rzemiosła. Karta pocztowa z 1905 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Kościół Mariacki widziany od strony placu Klasztornego na obrazie Herberta Schnürpela, którego wizerunek został wykorzystany na serii kart pocztowych wydanych przez H.Krumbhaara prawdopodobnie w 1936 r. Ze zbioru Z.Grosickiego
Kościół Najświętszej Marii Panny na karcie pocztowej ze zbioru W.Ziętka
Ulica Najświętszej Marii Panny oraz kościół Mariacki na karcie pocztowej z 1934 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Kościół Najświętszej Marii Panny na karcie pocztowej z 1935 r. ze zbioru K.Makowca
Kościół Najświętszej Marii Panny oraz Plac Mariacki na karcie pocztowej z 1923 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Ołtarz kościoła Najświętszej Marii Panny na fotografii ze zbioru K.Makowca
Wnętrze kościoła Najświętszej Marii Panny, widok na organy. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca
Wnętrze kościoła Najświętszej Marii Panny na karcie pocztowej ze zbioru K.Makowca
Kościół Najświętszej Marii Panny, widok od pl. Klasztornego. Karta pocztowa z 1900 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Pozdrowienia z Legnicy z widokiem na kościół N.M.Panny oraz na fragment Dużego Rynku ze Starym Ratuszem. Karta pocztowa z 1901 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Teksty pieśni, przygotowanych na kościelny ślub Reinholda Rehmane i Idy Pohl, który miał miejsce19 kwietnia 1904 r. w kościele Najświętszej Marii Panny w Legnicy
Kościół Najświętszej Marii Panny na karcie pocztowej z 1909 r.
Kościół Najświętszej Marii Panny, widok od pl. Klasztornego. Obok znajdowała się fontanna z Wystawy Rzemiosła w 1880 r. przeniesiona na teren obok budynku szkoły realnej (dziś. I Liceum Ogólnokształcące). Karta pocztowa z 1909 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Kościół Najświętszej Marii Panny na karcie pocztowej z 1900 r. ze zbioru Z.Grosickiego
Kościół Marii Panny na karcie pocztowej z 1906 roku
« poprzedni następny »
 
   
   
   

 

   
  decor handcrafted by egocentryk.org  
   


    Serwis:     « strona główna    geneza     regulamin     pliki cookie (nowe zasady)     mapa serwisu     kontakt         |      Fundacja:     « strona główna    o Fundacji         |     flag DE

© Fundacja Historyczna Liegnitz.pl, 2011-2014. Wszelkie prawa autorskie zarówno do serwisu, jak i prezentowanych materiałów są zastrzeżone.