Przedwojennej Legnicy już nie ma. Tu odbudowujemy ją wirtualnie. Chodzimy jej ulicami, poznajemy ludzi, ich codzienność, pracę i pasje. Bez polityki, bez uprzedzeń. Z miłości do miasta.

 
   
 
   


Szukaj w serwisie
Sprawdź nazwę ulicy
 
 


Fundacja Historyczna Liegnitz.pl

o Fundacji

175 lat teatru w Legnicy ►


Kategorie

Historia miasta
Katalog firm
Miejsca
Legniczanie
Galeria
Źródła

Nasz serwis

geneza regulamin pliki cookie (nowe zasady) mapa serwisu kontakt
« strona główna

Aktualności na forum

25.09.2017, Maciej z Legnicy:
Re: Karl Langer Gasthaus zur...
Szukał bym w okolicy ul. Paulińskiej (Paulinerstr.). Tam znajdowała się...

27.08.2017, wojtek13:
Karl Langer Gasthaus zur...
Witam wszystkich serdecznie. Posiadam malutką miseczkę z logo " Gasthaus...

02.08.2017, Mariola:
Andreas Freytag Liegnitz
Posiadam pianino Andreas Freytag Liegnitz o nr seryjnym 1408. Może ktoś...

Zaloguj się do forum:

login:
hasło:

lub załóż konto


Nasi przyjaciele

 

Gazownia Miejska (Städtische Gaswerk Liegnitz)

Gazownia Miejska (Städtische Gaswerk Liegnitz)

W 1856 r., wzorem wielu nowoczesnych miast, legnickie ulice także postanowiono oświetlić przy użyciu gazu. 20 kwietnia 1857 r. w miejscu dawnej cegielni, za bramą Głogowską, rozpoczęto budowę miejskiej gazowni według projektu dyrektora gazowni wrocławskiej – Firlego. Już 10 listopada tego roku uruchomiono gazownię i podjęto próbę oświetlenia miasta, za pomocą gazu wyprodukowanego w legnickiej gazowni. Na początku funkcjonowania gazownia oświetlała około 250 lamp w całym mieście.

Gaz, używany w późniejszym czasie także do celów opalowych, wytwarzany był z węgla sprowadzanego z Górnego i Dolnego Śląska. W następnych latach rozwijające się miasto, a także nadmierna eksploatacja urządzeń, były przyczyną zmian i rozbudowy sieci gazociągowej. W początkach lat 70. XIX w. zakład musiał dostarczać trzykrotnie więcej gazu niż planowano podczas jego budowy. Dlatego też już w 1863 r. powstał drugi, w 1870 r. – trzeci, a w 1875 r. czwarty zbiornik gazu. W 1879 r. na terenie gazowni wzniesiono dodatkowo magazyn, warsztaty i budynek mieszkalny. Dalszy wzrost zapotrzebowania na gaz zmusił władze miasta do wyboru między przeniesieniem gazowni w bardziej dogodne miejsce, a poddaniem jej gruntownej przebudowie. W rezultacie opracowano plan szerokiej modernizacji, która pozwoliłaby osiągnąć większą wydajność przy lokalizacji na tej samej, niewielkiej przestrzeni. Wówczas, w 1907 r., zainstalowano piąty zbiornik gazu.

Kolejną większą rozbudowę przewidywały plany z 1912 r., zakładające rozpoczęcie w 1914 r. budowy aparatów i urządzeń czyszczących i przygotowujących gaz, które miały być wydajniejsze od poprzedników. Wybuch pierwszej wojny światowej spowodował przesunięcie planowanej inwestycji o dwa lata. Latem 1916 r. rozpoczęła się budowa nowej piecowni, kotłowni oraz przylegającej do nich wieży amoniakalnej (ok. 33 m wysokości) i budynku administracyjno-socjalnego. Budowę nowych budynków gazowni, kosztem ponad 1,5 mln marek, zakończono w połowie 1917 r. Wszystkie ściany wieży wykonano z cegły licówki, do wysokości 7 m wzniesiono mur kamienny. Na uwagę zasługuje zwieńczony pełnym łukiem kształt otworów okiennych, typowy dla architektury przemysłowej początku XX w. W północnej ścianie szczytowej i w niewielkim zaokrąglonym szczycie elewacji południowej umieszczono dwie tarcze zegara wieżowego. Plan wieży obejmuje również wbudowany w nią komin przemysłowy.

W nowej piecowni zainstalowano dwa piece do produkcji gazu z węgla. Ich zadaniem było wytworzenie gazów: wodnego i koksowniczego. W wyniku połączenia obu tych gazów powstał tzw. dwugaz, będący składnikiem gazu miejskiego. Gaz wodny magazynowano w siedmiu zbiornikach (20 m sześc. każdy) położonych na poszczególnych kondygnacjach wieży amoniakalnej. Ubocznym produktem podczas produkcji gazu były koks oraz woda amoniakalna, która mogła być wykorzystywana później przez rolników w celu nawożenia gleby.

W efekcie przyłączenia legnickiego węzła gazowni do gazociągu Wałbrzych – Zgorzelec w 1939 r. zrezygnowano z własnej produkcji gazu i zdecydowano się na zaopatrywanie miasta w gaz koksowniczy, sprowadzany z Wałbrzycha. Wybudowane wcześniej zbiorniki gromadziły gaz jako rezerwę na wypadek awarii rurociągu. Ich pojemność zapewniała w takich przypadkach dostawę gazu jeszcze przez 48 godzin.

Żeton do automatów gazowych o wartości 1m³. Wprowadzono je do użytku w kwietniu 1920 roku
Bon gazowni o nominale 1 feniga
Bon gazowni w Legnicy o nominale 1 feniga
Bon gazowni w Legnicy o nominale 1 feniga, 1922 r.
Bony gazowni o nominale 1 feniga
Gazownia Miejska w Legnicy z wieżą amoniakalną zbudowaną na przełomie 1916 i 1917 r. Fotografia z latach 30. XX w.
następny »
 
   
   
   

 

   
  decor handcrafted by egocentryk.org  
   


    Serwis:     « strona główna    geneza     regulamin     pliki cookie (nowe zasady)     mapa serwisu     kontakt         |      Fundacja:     « strona główna    o Fundacji         |     flag DE

© Fundacja Historyczna Liegnitz.pl, 2011-2014. Wszelkie prawa autorskie zarówno do serwisu, jak i prezentowanych materiałów są zastrzeżone.